E neva
La vén zò amnuda, arzéla
cume al pén d’un uslin apéna nà .
In zéma ai ram, in zéma al nudi ciós,
in zéma a e querç, ross viv
ad cla viltina, nèda
aiér, avsin a cal du vèci querz,
in zéma a i còp ‘d la césa,
scuré da an e an,
la cumincia a fèr présa.
La vén zò a strâz, adèsa, e ènch i prà ,
i cióf ad l’erba saca
i s’imbiènchèn mèn mèn.
Me a guardèr. Sémpér de pió
la cras … la cras … Inturèn tót e tês
un silenzi ch’l’è, insam, paura e pês.