L’aria d’la matèina
L’è bèl, alvères prèst a la matèina,
quand Modna l’é ancà ra indurmintèda.
Poca gèint in gÃr, l’aria l’é freschèina,
i spazèin, dan la préma sgranadlèda,
el « rezdori » i-en in gir a fèr la spésa,
i furnèr, cun al pan in di zestòun,
i giornaler ech’ portn’ indré la « résa »,
dû gatèin ch’ scapen fóra d’un purtòun.
A sê ôr, quand a sòuna al « campanèin »,
la porta dal nòster dôm, l’é già in fà ssa,
e furastér d’ pasà g, e zitadèin
i van dèinter, a tor la préma mà ssa.
L’é bèl, alvères prèst a la matèina
forse, al srà al silèinzi, o, mè an’n’al sò,
ma, cl’aria fina, pulida e freschèina,
l’at fà vìver méi, e un poch de piò.