Nadèl
I m’à n détt che stanòt
l’è nê al nòster Bambèin
e me al vói propia
guardèrel d’avsèin.
Mo guèrda che raza
ed miséria ch’al gh’à !
l’è nê in d’na stala
e brisa in d’na cà !
Oh, povr’al mê Sgnór
le dèintr’in cla stala,
fra un bóo e un sumèr
in mèz a un po’ d’ paia !
A vré gnir’t in aiut
purtà ndet di stà ch
e fèr’t un po’ d’ fógh
per difà ndret dal frà d!
Mo quà st an pos fèr
perchè a sun piculèin,
e alora at prumà t
ed dir sèimpr’al mê bèin,
d’ubdir a la mama
e anch al papà ,
d’vlér bèin ai fradée
e al surèl ch’a gh’ò a cà .
L’è quà st, an n’ée véra,
al chèld che Tè t’vóo
da qui ch’i èin al mà nd
al gióren d’incóo?!
E ch’is vléssen tótt bèin
cum’as vlà m in famìa;
tó, cià pa un basèin,
ch’a dév andèr via!